TRIP KO LANG MAGKWENTO

MAY SOMETHING IN COMMON KAMI NG ELEPANTE…

Parehas kaming takot sa bubwit.*

Matapang naman yata ako. Feeling ko. Pwedeng feeling ko lang, dahil may one time na may sumubok bumugbog sa tropa kong si Mike habang kasama ako, at kinabahan ako. Dahil hindi ko alam gagawin ko. Last na suntukan na na-involve ako, ‘nung highschool pa. At nung time na iyon dalawa lang kami (not counted ‘yung girlfriend ko na tili lang ng tili), marami sila, tatlo sa kanila ang lumusob. Umawat lang ako at nanginig after. Kahit ‘yung pagkaka-awat ko laos dahil napalo si Mike ng belt-buckle sa ulo. Hindi siya nagulpi dahil may mga tambay na gustong tumulong. Dumating na din ‘yung guards at bouncers na kampi sa amin. Umuwi na lang kami. Bad trip dahil wala akong nagawa. Nalaman ko na lang na bumalik doon si Mike pero may kasama nang mixed martial arts champion at binugbog ‘yung tatlong maangas. Kinabukasan ko na nalaman nangyari.

Pero one time, may pumasok na magnanakaw dito, tapos nahuli ‘nung bayaw kong si Charlie. Nagpang-abot sila sa gate. Nagbuno sila. Nalaman kong nag-wre-wrestling sila. Sumugod ako at pinagsasapak ko ‘yung magnanakaw. Malaki yung magnanakaw at masel-muscle, pero natalo namin siya. ‘Yun nga lang nakatakbo at hindi na namin nahabol dahil sa bad cardio at mga shitzu (kung bakit Shitzu, ibang story na iyon). 

May time din na napatiklop ko ‘yung isang gang ng sindikatong parking boys sa Morato. Hindi na nila ako bina-bother ngayon, pero napra-praning din ako dahil feeling ko tyume-tyempo lang mga iyon para turuan ako ng leksyon. So anyway, matapang naman ako kahit papaano, lalo na ‘pag mainit ang ulo ko. Pero pagdating sa bubwit, takot na takot ako.

Lagi akong pinagtri-tripan ng bunsong kapatid ko at tinatakot sa daga. Habang naglalakad kami, bigla siyang sisigaw ng “Daga!” tapos mapapatalon talaga ako. Dati nagkunwari ang mga kapatid ko na may nakapasok na daga sa kotse, muntik na kaming mabangga dahil nanigas ako. One time, may close friend akong nagkwento na nag-alaga siya ng daga nung bata siya, nanlambot tuhod ko. Meron ding instance na may humabol (oo, humabol) sa amin ng mga friends ko na malaking daga doon sa condong tinatambayan namin ‘nun, tapos napagsarhan ako ng pinto nung nagtakbuhan lahat sa kuwarto, naiwan ako kasama yung daga. Sigaw ako nang sigaw… like a school girl.

Hindi ko alam kung bakit may automatic reaction na takot ang katawan ko pagdating sa daga. Hindi ko mapigilan. Hindi ko alam kung bakit ako nagkaganito, pero alam ko kung kailan siya nagsimula…

Eleven years old ako. Hindi pa ako takot sa daga. May bubwit infestation noon sa bahay. Ang brilliant solution ng nanay ko ay maglagay ng mga flypaper na may peanut butter sa gitna. Apparently, favorite ng daga ang peanut butter (hindi cheese) kaya magtatakbuhan sila papunta sa flypaper at madidikit sa rugby. Then itatapon sila sa labas para kainin ng mga pusa. Very medieval. Ayaw ng PETA. Pero effective. Three to ten na bubwit ang nabibiktima kada linggo. At masaya ang mga pusa sa labas. May mga pitbull ako that time kaya hindi makapasok ang mga pusa dahil ginagawa silang bloody chew toys. Kaya dumami ang daga. Kaya ayun nga…

Kumakain ako ng tanghalian mag-isa sa kusina. May flypaper three feet away from me, sa may lababo. May na-trap na nag-iisang bubwit. Pinapanood ko siya habang kumakain ako ng tinola. Nag-i-struggle siyang makalabas sa fly paper. Dramatic ang struggle. Entertaining. Nakakarinig na ako ng imaginary cello music at timpani roll habang minamasdan ang struggle ng daga. Nakakawala na ang isa niyang paa, tapos isa pa… tuloy ang struggle.

Binitawan ko ang hawak kong chicken drumstick at tumayo sa tapat ng daga. Pinanood ko siya. Patuloy pa rin ang kanyang quest for freedom. Kung filmmaker na ako nung time na iyon, at may DSLR with video na ako, pwede ko siyang kunan, tapos gagawin kong title “The Filipino”, metaphor ang dagang nasukol sa madikit na trappings ng kahirapan dahil sa pagkakaakit sa wagas na sarap ng peanut butter… ART!!!

Pero dahil bata pa ako at ayokong makawala ang bubwit, tinupi ko ang flypaper para naka-sandwich ang kawawang daga sa mga layers ng rugby. Akala ko ‘yun na ‘yon. But no! Biglang nagtatalon ang flypaper. Parang sinturon ni hudas na sumasabog. Sa tenga ko naririnig ko para talaga siyang sumasabog. Nagtatatalon ang flypaper papalapit sa akin. Tumigil. Sabay dumungaw ang paa ng daga at nag-squeek. Tapos nagtatalon ulit ito. Napatalon na din ako sa taas ng upuan. Dumating ang nanay ko at si Aling Emily. Kumuha si Aling Emily ng walis at niligtas ako. Pinatay niya ang halimaw gamit ang tambo.

Natawa lang kaming lahat pagkatapos ang experience na iyon. Hindi ko in-expect na may lasting damage pala ito sa aking psyche. Basta noong naka-encounter ako ng daga after that, pinagpapawisan na ako ng malamig. Isang theory na naisip ko ngayon-ngayon lang, baka ito ang way ng subconscious ko para ipaalala sa akin na mali ang itupi ang isang flypaper sa isang bagay na nagpupumiglas lumaya. Deep! Think about it… ang deep diba?!

Pero bullshit aside, nakakatakot naman talaga ang bubwit, kung elepante nga takot sa bubwit e, ang laki na noon a. At hindi ako takot sa elepante. Although, wala naman akong nakikitang elepante na biglang tumatakbo sa gilid ng lababo. So hindi rin ako sure…

Ano nga ba yung joke tungkol sa Langam at Elepante? Hindi ko na rin maalala. Pero ang alam ko natatawa ako tuwing naririnig ko iyon. 

*Patuloy pa rin ang debate at pananaliksik ng mga scientist kung totoo nga ba na takot elepante sa bubwit. 

MAG-INGAT SA FRIED ITIK, NAKAMAMATAY!

2010, Pasko. Nochebuena. May videoke at inuman ang barkada ng bunso kong kapatid sa garahe namin. Naki-join ako. Ang daming pagkain na nakahain dahil Nochebuena nga. Kumain ako. May nakita ako sa mesa: fried itik, “The Fried of Angono”, isang buo, walang gumagalaw. Kinain ko. Next thing I know, naubos ko siya. Isang buong fried itik, sinolo ko. Uminom pa ako ng konti. Kumanta. Natapos ang party bago mag-umaga. Nagpahinga ako sa sofa. Nakatulog.

Bigla akong nagising. Ang sakit ng tiyan ko. Sobrang sakit. Dumapa ako. Nagpagulong-gulong. Humiga. Pumirmi. Ang sakit pa rin. Uminom ako ng maraming tubig. Masakit pa rin. Parang may nalunok akong daga kasabay ng maraming-maraming ulam at nagpupumilit, nagsusumiksik siyang kumawala mula sa loob ng tiyan ko. Umaakyat pa sa may likuran. Sa may dibdib. Sa ribcage. Ang sakit. Ang sakit talaga.

Gising na ang tatay ko noon. Sinabi ko sobrang sakit ng tiyan ko. Kabag lang daw iyon. Iutot ko lang daw. Sinubukan kong magbanyo. Walang nangyari. Sinubukan kong magpahinga pa. Pero hindi ko na kaya. Humihilab ang sikmura ko, parang sinisindihan mula sa loob. Hindi ko mapigilan na mapaungol sa sakit sa bawat paghinga. Namumutla na ako. Pinagpapawisan ng malamig. Inisip ko baka sumabog na ang appendix ko at nalalason na unti-unti ang katawan ko. Kung ano man, hindi na simpleng na-stuck na utot lang ito. Sinabi ko sa tatay ko na dalhin na ako sa ospital. Nagising na rin girlfriend ko. Nag-panic siya. ‘Yung panic na nakakahawa. Nahawa ang lahat sa pagaalala niya. No choice ang tatay ko. Dinala na nila ako sa Medical City.

Lalong sumakit ang tiyan ko. Pinahiga nila ako sa isang gurney, sa hallway sa ER. Umiikot na ang paningin ko sa sakit. Kinapalan ko na ang mukha ko, humingi ako sa kanila ng pain killer, pampatulog o kahit na ano para maging manageable ang sakit. Tinarakan ako ng kung ano at pinainom ng isang malaking puting tablet. Nakatulog ako sa wakas.

Bago mag-gabi, matapos ang mahigit walong oras na paghihintay. After ng test sa dugo, x-ray, ultrasound, at kung ano-ano pang test, dumating na rin finally ang results: kasalukuyan daw akong nagkakaroon ng gallbladder attack.

Lumobo ang gallbladder ko to three times its size dahil may nagbarang bato sa lagusan nito. Mas maliit pa sa hinliliit ang gallbladder, so imagine kung gaano siya kalaki namaga kung three times. Delikado daw ito. Kapag pumutok daw ang gallbladder, maapektuhan ang atay ko at pancreas. Pwede rin daw akong manilaw. Kailangan daw ako operahan. Sabi ko “Go!”

The next day, inoperahan na ako. Hindi ako natakot. Ni hindi ako kinakabahan. Medyo peaceful ang experience at medyo excited pa ako. Dinala ako sa operating room. Tinarakan ako ng pampatulog at anesthesia. Nagising ako in the middle of the operation, nagpla-play pa ng music ang operating team. Nagkakantahan pa sila, parang special episode ng Glee meets Grey’s Anatomy. Nakita ko pa ang bukas kong tiyan sa reflection sa bakal ng malaking ilaw sa operating room. Natawa pa ako dahil bukas ang tiyan ko.

Tinarakan ulit ako ng pampatulog. Lumulobo daw kasi dahil sa hangin ‘yung tiyan ko, kakatawa ko. Nakatulog ako. Pagkagising ko ulit tapos na ang operation.

Kalahating araw ako sa recovery area bago nawala ang effects ng anesthesia at nagalaw ko na ulit ang paa ko. Masyadong maraming fluids ang nawala sa spine ko, kaya nagkaroon ako ng Spinal Headache (ang pinaka masakit na klase ng sakit ng ulo na pwedeng maranasan ng tao.) Halos isang linggo din ang inabot bago ko nagawang tumayo nang hindi na sumasakit ang ulo.

Parang normal naman ako sa pagkawala ng Gall bladder ko. Madali na lang ma-iritate ang tiyan ko. Madaling maghilab lalo na ‘pag kumain ako ng mataba. Sabi sa research, forever nang compromised ang digestive system ko. Pero parang normal naman, kahit minsan greenish ang jebs ko. Puro bile.

 After 2 weeks, fresh pa noon ang 5 inch na tahi ko sa tiyan, pumarty-party na ako. Normal naman ang lahat. Slowly bumalik sa dati ang lifestyle ko. Pero ‘yun lang may tahi na ako. Nakakahiya nang maglakad ng nakahubad ‘pag nag-beach. Pero okay lang, hindi naman talaga ako naglalakad ng shirtless kahit kailan. Una, malaki tiyan ko, pangalawa hindi flawless ang balat ko, at pangatlo may five inch tahi na ako sa tiyan ngayon.

Pwedeng surgical option yung tatlong maliliit na slice lang sa tiyan para hindi obvious ang tahi, pero dahil namamaga ang gall bladder ko, kailangang operahan the old-school way: a 5-inch, bad-ass, pang-tambay, mukhang centipede na tahi. Hassle. Keloidal pa naman pamilya namin.  

After a year, nagkita ulit kami ng Fried Itik. Kumain pa rin ako. Pero hindi ko na inubos yung isang buo, isang pakpak na lang. Big improvement. Mas marami pala kasing cholesterol ang itik sa manok. Doble yata. At ang pag-shoot up ng cholesterol ang nag-cause ng gall bladder attack ko. Buti gall bladder attack lang at hindi heart attack.

Heart attack ang number 1 cause ng death sa Pilipinas. Number 2 ang stroke. Pang-apat ang aksidente sa kalye. Apat sa sampung top causes of death sa Pilipinas ay dahil sa lifestyle: meaning diet at poor stress management ang dahilan. At siyempre katangahan. Sino ba naman tanga ang kakain ng isang buong itik? Kung ‘di ka ba naman masuba. Sinong tanga ang ipagkakait ang sarili sa tamang pagtulog? Sinong tanga ang magyo-yosi? Take note, nagyoyosi ako at laging nagpupuyat. So tanga lang talaga siguro ako… pero siyempre hindi ganoon kasimple iyon, laging mas kumplikado ang mga dahilan kahit simple lang talaga ang mga solusyon. Wow diba!  

So anong solusyon? Nagsulat ng libro si Aristotle tungkol sa solusyon 350 years bago pinanganak si Jesus. Ang pinaka-message nung libro, which is the solution itself ay: “sa lahat ng bagay tsong, hinay-hinay lang.” Simple diba? pero sa totoo lang, mahirap gawin… lalo na pag-feeling mo bata ka pa. 

KAPAG NAIHI KA HABANG NANANAGINIP, MALAMANG NAIHI KA NA TALAGA PAGGISING MO!

During the good old days, uminom ako ng marami, sobrang dami na hindi ko na alam kung paano ako nakauwi. Pero nakauwi pa rin ako, sa sarili kong kuwarto, at na-knockout sa sariling kong kama. I autopilot like a boss… during the good old days. Basta ang alam ko habang tulog ako sa pagkalasing, nagkaroon ako ng mga wild dreams. Kadalasan habang nananaginip ka, hindi ka naman aware na panaginip lang pala ang panaginip mo (watch Inception for better explanation o para maguluhan ka lalo), so feeling mo nasa totoong mundo ka lang na mayroong weird na logic at physics.

Anyway, habang ginagawa ko ang mga wild things sa wild dream ko bigla kong naramdaman na naiihi ako. So pumunta ako ng banyo at umihi ako. Tapos bigla akong nagising. Hindi pala ako pumunta ng banyo, panaginip lang lahat. Pero basa na ang pantalon ko at ang kama ko. Nagkatotoo ang panaginip ko, at least ‘yung pag-ihi part.

Ang pinaka-hassle sa lahat, katabi ko ang girlfriend ko. Bago pa lang kami that time. Malandi pa kami sa isa’t-isa. Tulog pa siya so may chance pa akong gumawa ng excuse, kaso nakapa niya ang pagkabasa ko, nagising, napasigaw, nandiri, naawa, tumawa ng tumawa. Habang ako… ewan ko, nag-blackout na lang yata ako noon at nag-retreat sa isang madilim at malalim na bahagi ng aking pag-iisip.

Alalang-alala ko pa noong sinabi niya: “Bakit basa?”

Ginaya ko si Puss in Boots sa Shrek at nanahimik. Tinitigan ko lang siya with my glassy eyes at nanlimos ng awa at understanding. Kung hindi man para kay girlfriend, sa panahon na pumihit at gisingin ako bago ang aksidente. Kung hindi sa panahon, kay God na lusawin na lang ako right then and there. Pero wa-epek. Tumuloy ang nakaka-torture na pagtakbo ng panahon. Nagising ako mula sa isang panaginip, tungo sa isang bangunot na basang-basa sa kahihiyan. (naks, see what I did there with the word play…)

“Naihi ka?” tanong niya. Hindi ako nakasagot. Tapos tumawa na siya ng tumawa. Natulala ako at in-imbibe si Puss in Boots.   

Ngayon alam ko na kung bakit naimbento ang phrase na ‘good old days’, dahil may puntong dadating sa buhay na ‘yun na lang ang mga araw ng kawasakan: Mga piraso ng ala-ala, if ever maalala mo pa nga sila dahil sa pagkawasak, na hindi mo na babalikan pa. (Except if you find a perfect excuse, gaya ng Long Weekend).  

Na-survive ko naman ang araw na iyon, nabuhay pa rin ako despite the kahihiyan, at thankful na rin dahil sa kung anong magic ay nagtra-transform ang mga bagay na nakakahiya ngayon sa mga bagay na masarap pagkwentuhan at pagtawanan balang araw.

Dahil sa pagkawasak, natutunan ko ang ‘control’. Pero dahil tao lang ako at nakakalimot nangyari pa ulit ang pag-ihi incident na mas maraming tao ang involved pero nakalusot ako… or nagkunwari na lang sila na wala silang alam para hindi awkward.  

Sabi ng isang manong: “If you’re young, you can take anything and you can always take it. If you grow old, you chose what you take or you’ll be taken by it.” Mas appropriate siguro ang kasabihan na ito noong time na kumain ako ng itik at muntik nang mamatay, pero pwede na rin dito. Aba ewan, basta ako ayoko nang maihi for real habang nananaginip dahil sa pagkawasak at ayoko nang magising na may kayakap na ayaw kong kayakap dahil sa bad judgment (see previous post). At thankful na rin ako na kapag nananaginip akong jumejebs ako, hindi ako na-jebs paggising ko. 

MAY MGA BAGAY KANG KAYANG GAWIN SA PAGTULOG NA HINDING-HINDI MO MAGAGAWA KAPAG GISING KA

Nagising ako na may kayakap na lalaki. At hindi lang basta yakap, naka-snuggle ako sa kanya. Subsob ang ilong ko sa kilikili niya at baka sinisiksik ko pa ang sarili ko… ‘di ko sure dahil pagkagising ko, pumihit ako agad at nagtulog-tulugan at nagulumihanan na sa mga pangyayari. Nagulumihanan, sabihin mo nang mabilis ng limang beses. Gulo diba? Ang gulo talaga.

Ganito nangyari. May inuman. May anim na litro ng redhorse at lima kaming naghahati-hati. Nauna na uminom yung tatlo at mga wasak na sila. Late na kami naki-join ni Mike, tropa ko, sa inuman. Pero dahil late na at since redhorse naman ang iniinom solb na rin. Bago mag-4am, pack-up na kami. May maagang lakad pa bukas, work-related, at kasama si Mike.

Since 4am na at 8am ang usapang larga, inisip ni Mike na makitulog na lang. Ang kaso wala kaming sofa ngayon kaya sa kuwarto ko makikitulog si Mike. At dahil sadyang magulo ang kuwarto ko, wala din namang space sa floor para maglatag kaya doon siya sa kama. Nasa bahay din si Danz, girlfriend ko na pregnant. Ibig sabihin, tabi-tabi kaming tatlo. At since double lang ang size ng kama ko, kailangan naming pumihit ng pahalang. Tamang tiis-tupi ang position. Keri naman.

Eto ang hindi ko keri. Nananaginip ako na mayroon daw akong na-close na isang malaking business deal tapos bigla akong naalimpungatan at nakayakap na nga ako kay Mike. Medyo mahigpit ang yakap. Kadiri ang experience. Parang mali. Maling-mali talaga. Pero correction,  wala naman akong kaso sa pisikal na pagpapakita ng affection nang lalaki sa kapwa lalaki kung in love sila. Hindi lang talaga ako bading. May buntis nga ako na girlfriend sa kabilang side ko (although maraming bading na may mga anak, pero duh!!!).

Anyway, pagkagising ko pumihit ako agad at niyakap ko si Danz. Medyo naalimpungatan din yata si Mike. Nagtulog-tulugan din yata gaya ko. Nawirdohan din yata.

After a few minutes, nagising si Danz. Sinabi ko agad ang nangyari. Parang guilting-guilty ako. Natawa si Danz, na-warningan daw niya si Mike na nangyayakap ako bigla kapag tulog. Nagising na din si Mike at naki-asar. Basag na basag ako.

Sabi ni Danz, nalagpasan ng yakapan event na ito ‘yung time na naihi ako sa bagong biling kama dahil sa kawasakan. Kadiri din yun, pero mas kadiri yata ito. Kapag wasak ka, mas okay magising na nagswi-swimming sa ihi kesa magising na kayakap ang tropa mong lalaki. At hindi lang basta yakap, naka-snuggle pa talaga. Shet!

At kung curious ka… oo ikaw… kung bakit ang picture ko at ng aso kong si  Shadow ang nakalagay diyan, ‘yun e dahil siya lang tanging lalaki kaya kong yakapin na may pagmamahal at wala nang iba.

Okay lang mamatayan ng Aso basta hindi kayo Close

Kung paano biglang dumating si Rudolph sa pamilya namin, ganoon din siya kabilis nawala.

Binigay sa amin si Rudolph ng isang Manong na nakasagasa kay Simba, isa pa naming aso (safe na si Simba ngayon. Parang walang nangyari, weird lang siya maglakad minsan— shume-shembot).

Pampalubag-loob si Rudolph.  Naisip ni Manong Nakasaga na ipalit sa alaga namin ang asong ayaw niyang alagaan. Sa tingin ko mukhang pabor pa nga na madispatsa niya si Rudolph. Mukhang napabayaan ang aso, kalbo ang leeg dahil hindi na-adjust ang collar habang lumalaki. Obvious ang pabilog na poknat sa leeg niya lalo pa at balbon siya. Wala rin siyang social skills. Hindi marunong maki-relate sa mga tao at ibang aso.

Hindi siya marunong kumilala. Kapag umalis ka, pagbalik mo isa ka nang malaking question mark sa kanya. Tatahulan ka ng tatahulan na parang hindi ikaw nagpakain sa kanya kanina lang.

Siguro talagang nakakatanga lang sa aso ang nakatali at nakakulong sa magdamag. Kaya siguro medyo bobo si Rudolph. Feeling ko nga hindi niya alam na Rudolph ang pangalan niya. Feeling ko imbento lang iyon nung Manong na nagbigay sa kanya dahil namumula nga ang ilong niya.

“Manong anong pangalan niya?” Tanong ng ate ko. 

“Uhhh…” natigilan si loko.

“Cute din no? Pula ilong…” Sabi nung bunso kong kapatid.

“Kaya nga Rudolph tinawag namin.” Lusot si gago.

Nakakalungkot siguro para sa isang alaga ang hindi mabigyan ng pangalan habang tuta pa lang. Kaya siguro trip ni Rudolph na laging mag-isa sa isang mataas na lugar, preferably may patungan ng baba habang nakadungaw sa kawalan.

In fairness, cute naman si Rudolph. Maputi siya at balbon. Sabi ni Manong Nakasagasa may lahi siyang Chowchow pero  pero obvious na askal lang rin siya. Kahit askal, pwede na rin. Cute ang pulang ilong niya. 

Ito ang huli kong memory sa kanya: isang umaga, tinawag ko siya at himalang lumapit siya sa akin. Akala siguro bibigyan ko ng pagkain, pero pwede rin naman natutunan na niya ang pangalan niya. Nakita ko ring tumutubo na ang balahibo niya sa leeg. Improving.

Kinagabihan, pag-uwi ko wala na ang usual na maingay na pagtahol na sumasalubong sa akin. Naisip ko baka natuto na rin siyang kumilala. Pagpasok ko ng gate, sumalubong ang ibang mga aso pero wala si Rudolph. Nandoon pala siya sa loob ng kahon na sa may labas. Patay na siya. Bigla na lang daw bumulagta at nangisay habang nilalakad kasama nang ibang mga aso. Bigla-bigla, patay na siya. 

Mga two months lang sa amin si Rudolph. Isang RIP sa facebook status ang dinedicate ko para sa kanya. Pagkatapos noon okay na ako. Kahit mahilig ako sa aso, hindi naman ako masyadong affected sa pagkamatay ni Rudolph. Lagi ko na lang sinasabi buti na lang hindi pa kami close—

—hindi tulad ni Doggo. Pero tsaka na iyon, naiiyak na ako iniisip ko pa lang. 

Ang Magic Sarap ay Betsin din

Hapon na noong nagising after ma-knocked out ng tatlong oras pagkatapos kumain ng dalawang Pinakbet Rice Bowls. Nagtaka ako kung bakit ako biglang bumulagta. Hindi ko naman hilig mag-siyesta at hindi naman ako puyat. Malamang nabetsin na naman ako.

Bumangon ako agad at hinanap si Aling Emily, ang aming kasambahay/labandera/kusinera/at part-time yaya ko. Sinabi ko kay Aling Emily na huwag lagyan ng betsin ang mga pagkain, paminta at konting asin na lang. O kaya Basil kung trip niya, o diba.

Sinagot ako ni Aling Emily na medyo indignant ang dating. Hinding-hindi daw siya naglalagay ng vetsin dahil isa daw iyon sa kinamatay ng kanyang pangatlong asawa at isang aso. E kaso tiningnan ko ang basurahan sa may lababo, nakita ko ang isang pakete ng Magic Sarap kasama ng mga pinaghiwaan ng gulay. Kinuha ko yung pack.

“E eto o, nilagyan mo ng Magic Sarap.” Sabi ko sa kanya.

Sumagot siya: “Hindi naman betsin iyan, Magic Sarap nga eh. “ Toink.

Hirap talaga minsan kausap ni Aling Emily… buti mabait at malambing.