TRIP KO LANG MAGKWENTO

Kasi wala akong magawa

Taon ito ng Kabayong Kahoy

image

Magdamag na akong nagsusulat. Cool down ko ‘to. Wala lang. Napaka-exciting kasi ng buhay ko, gusto ko lang i-share. May pagka-exhibitionist kasi ako. Well, sa panahon ng Facebook, lahat naman guilty sa pagiging exhibitionist.

Wala na lang basagan ng trip.

-0-

Kagabi. Sinubukan kong matulog habang nagbabasa ng pang-apat na kwento sa ‘Nine Stories’ ni JD Salinger .Kakatapos ko lang n’un magsulat ng story outline para sa isang mainstream na pelikula, at ‘pag nakakatapos ako ng sulat, gusto kong uminom. Kaso tinatamad na ako. Walang ring nagyaya, tinatamad din akong magyaya. Mag aalas-tres na rin. Kaya nagbasa na lang ako nung librong dalawang buwan nang nakatambay sa shelf, at hoping na mapatulog ako nito. Pero ang hirap matulog. Siguro dahil nagkausap kasi kami sandali ng Writer Monk na kaibigan ko, na boss ko na rin. Nagtatanong siya ng creative team na gusto ko para sa isang show na gagawin sa network na pinagtratrabahuhan ko. Ako ‘yung bumuo nung concept ng show, mukhang ako rin maghe-headwrite. Alanganin pa, pero mukhang this time baka matutuloy na ang paghe-headwrite ko.

Tatlong beses na rin akong nasabihan na mag-he-headwrite sa buong karir ko, pero laging hindi natutuloy. Hindi pa rin naman ako talaga ako handa noon. Ewan ko lang ngayon. Tingnan nalang  natin. Iniisip ko na lang ‘yung dagdag sweldo at ‘yung mga gagastusin ko this year: kasal, singsing,  panganganak, dalawang mortgage, bills. Kaya kahit hindi pa kaya, kakayanin na rin. Wala namang nakakaalam kung kaya o hindi kung hindi susubok.

After namin mag-usap, nagbasa ulit ako.  Napansin kong hindi na ako lumalagpas sa first paragraph nung story na binabasa ko. Parang hindi ako mapakali. Binaba ko ‘yung libro. Sinubukan kong mag-Vinyasa para ma-relax, pero wa-epek. After ng pangatlong downward dog at chaturangga, lalo pa akong nagising. Malamang! E pampabuhay ng dugo ginawa ko. So, humiga na lang ako at tumunganga. Pumikit.

Pagdilat ko maliwanag na. nakatulog din pala ako. Apat na oras siguro. May nagtext. ‘Yung pinsan ko na dahilan kaya ako napunta sa pagsusulat. Sabi niya: “Kiong Hee Huat Chai!!!” Chinese New Year na nga pala. Pero bakit iba ‘yung bati niya? Hindi ba dapat “Kung Hei Fat Choi”? Itatanong ko sana kung bakit kaso wala akong load.

Nilista ko sa isip ko ang kailangan kong gawin today: Yoga ng 9am, ayusin ‘yung powerpoint nung concept na ipi-pitch para sa Afternoon Prime para sa Monday, i-check ulit ‘yung outline nung mainstream na pelikulang sinulat ko kagabi, at oo nga pala… bumuo ng creative team.

Dumating ako sa Yoga studio ng 9am kaso puno na. Holiday kasi kaya ang daming nag-yo-yoga. Hindi na ako pinapasok.  Kaya sinimulan ko na lang trabahuhin yung powerpoint presentation. Kinarir ko ‘yung bawat slide. Apat na oras akong naghanap ng photos na mananakaw, nag-photoshop, at nag-rewrite. Partida pa, habang palong-palo ako sa pagpowerpoint, nag-aaway kami ng GF tungkol sa estimate nung ipapagawang divider sa karpintero sa makalawa. Natapos ang sigawan namin. Walang nagpatalo. Umalis siyang galit at wala man lang beso. Okay lang. At least tahimik na. Makakatapos na ako.

Hapon na nung nakatapos ako. Effort magphotoshop. Medyo nagsisi ako sa unnecessary effort na binuhos ko. Lalo na nung sinend ko at mali pala ‘yung ginawa ko. Cover page lang pala ang hinihingi, parang short summary lang nung storyline. Para pala akong tanga na nag-graphics pa ng buong araw. Sinulat ko ng thirty minutes ‘yung summary. ‘Di ko sure kung tama na ‘yun. Magaling naman ‘yung consultant/boss ko dun, gagawan na lang niya ‘yun ng paraan. Actually, iniisip niya siguro na kung siya gumawa n’un, kagabi pa tapos. Anyway, nag-move-on na ako.

Bumalik yung GF ko, bubbly na ulit. Parang walang away na nangyari. May dala siyang disconnection notice sa Meralco, may babayaran sa PSbank, tapos ‘yung enrollment pa daw ni Neyney sa Gymboree, at dagdag pa may sirang ilaw sa cr sa taas, at paano ‘yung budget sa Tagaytay trip bukas? Umalis ako para mag-withdraw. Pero sarado pala ang bangko. Holiday nga pala.  Nilipat ko pa naman sa passbook lahat ng pera ko galing sa ATM. Paano ‘to? Fifteen pesos na lang laman ng wallet ko. Bahala na.

4 PM na nung nagkita kami ni Writer Monk sa coffee shop sa tapat ng condo ko. Gusto ko sana ng beer kaso lasing daw siya kagabi kaya tsaa-tsaa na lang. Okay lang. Wala naman akong pera. At libre niya. So tsaa it is. Nag-usap kami tungkol sa new show. May nabuo naman kaming kwento. Nakabuo rin kami ng creative team. Pagkatapos, sinermunan niya rin ako tungkol sa pagiging responsible, nag-promise naman ako na magtitino. Binigyan niya rin ako ng diet tips at nagkwento tungkol sa wonders of Quinoa “the wonder grain”.  Naubos ang tsaa. Tapos na kami. Sakto, 5:30 pa lang. Abot ako sa 6pm Yoga class. Na-miss ko kasi ‘yung morning class kanina… at mukhang kailangan ko ng Yoga para makapag-focus.

Pero closed yung Yoga Studio. Chinese New Year daw kasi, walang evening class. “Xi Nuan Kuai Le,” bati nung receptionist bago ako umalis.

Pag-uwi ko, binuksan ko ulit ‘yung concept paper nung New Show na supposedly ihe-headwrite ko. Inayos ko ng konti tapos pinadala ko dun sa members nung nabuong creative team. Sinabi ko sa kanila ang mga dapat naming pag-isipan para sa meeting sa Tuesday. Then nag-facebook na ako. After about an hour ‘nung binasa ko ulit ‘yung inemail ko sa creative team, napansin ko na medyo walang sense yung pinagsasabi ko sa kanila. Natawa na lang ako. Bahala na. Mage-gets din nila ‘yun.

Dinner time. Kumain ako ng sausage habang nanonood ng Adarna. Ako kasi nagsulat nung pinapalabas. Iniisip ko kung ako nga ba nagsulat nun. Bakit parang iba? Hindi ko na lang inisip. Nag-revise na lang ako nung outline nung mainstream film habang nanonood. English ko sinulat ‘yung outline, kaya kailangang bumwelo. Usually naman English ako magsulat at mag-isip, pero recently kasi puro Filipino kaya may adjustment stage. Mabagal at maingat kong inayos ‘yung pagkasulat habang kinakagat ko yung apple for dessert ko. Sumabit ‘yung apple sa bakal nung braces ko. Natanggal ‘yung bakal. Hassle. Pero after two hours, naayos ko rin— ‘yung outline, ‘yung bakal nung brace tinapon ko na.  Sa wakas, tapos na rin. Sakto tapos na rin ang Rhodora X that time. Ganda ng Rhodora X, in fairness. Hindi dahil sa writer din ako d’un. Okay talaga siya. Ganda ng pagkagawa. Ganda rin ni Jennylyn. Ang galing niya. Crush ko siya.

Umakyat ako sa Amenities ng condo building para mag net. Wala kasi akong internet sa unit ko, kailangan pang pumunta sa pool area. Nag-email ako ulit. Inemail ko na ‘yung outline. Then nag-facebook. Nakipag-chat. Nagbasa-basa ng articles at mga status. May nabasa akong status ng tropa ko”Gong Xi Fa Cai”. Bakit iba na naman?

Naalala ko may load na ako. Tinext ko ‘yung pinsan ko. Tinanong ko kung ano ba talaga. Sabi niya ang ‘Kung Hei Fat Choi’ ay translation na lang daw ng mga pinoy. Mas tama ‘yung bati niya sa akin. She should know dahil chinese ang asawa niya. Whatever chever!

Tapos na ako. Tumunganga na lang muna ako sa Amenities. Mula sa kinatatayuan ko tanaw ang buong South Triangle hangang SM NORTH, pati mga bundok ng Montalban. Dito sa itaas, nanood ako ng fireworks. Nakinig sandali sa ugong ng hangin mula sa isang naiwang bukas na bintana sa function hall, umuugong na parang humihingang dragon sa gitna ng putukan. Sarap sa taas. E kaso, lobat na ang laptop. Kailangan ko nang bumaba.

Inisip ko kung iinom ako, kaso wala nga pala akong pera. May music video shoot ‘yung isa kong tropa para sa isang malungkot na kanta na “Tayo Lang ang May-Alam” ang title sa 70s Bistro. May libreng beer sigurado d’un, kaso huwag na lang. Marami pang pwedeng gawin. Inisip ko kung aayusin ko ‘yung nagawa ko nang sequence treatment for Magpakialanman, pero tsaka na. Hindi pa naman nagfa-follow up. Unahin ko ba muna ‘yung pinapa-rewrite nung kaibigan ko na Bora Film? konti na lang ‘yun, patapos na rin. O siguro upuan ko na lang ‘yung latag nung indie nung isa sa mga bestman ko… o baka tsaka na rin, dapat kasama siya pag ‘ginawa ‘yun.  

Mag-iisip na lang ako ng status sa FB.  Pero 10 percent na lang ang energy ng laptop ko. Nag-browse na lang ako sa feed,  nakita ko sa facebook na sa feb 28 ang deadline ng entries para sa shortfilm category ng Cinemalaya. Gumawa kaya ako? Matagal ko nang gustong gawin iyon. Wala lang time. Naglista ako ng mga pwedeng shortfilms. Nakaisip ako ng tatlo. Silent film pa ‘yung dalawa. Medyo pa-art. Medyo boring lahat. Walang exciting. At 5 percent na lang ‘yung laptop ko. Wala rin akong maisip na status. Baba na ako. 

-0-

1 AM na. Chinarge ko ‘yung laptop. ‘Di pa rin ako makatulog. Sinulat ko ‘to. Ngayon tapos ko nang sulatin. Hindi pa rin ako inaantok. May Yoga bukas ng 7am, sana magising ako. Sana mas exciting bukas kesa sa nangyari ngayon. Kapag kasi exciting ang buhay, wala kang time mag-kwento, wala kang time mag-blog… hindi ka magfa-facebook.

Pero kanya-kanya lang ‘yan. Wala na lang basagan ng trip. Lalo ngayon, long weekend. Kailangang magpahinga bago magsimula ulit. Bagong taon pa. Kung Hei Fat Choi. Malamig pa rin ang hangin. Masarap huminga. Try mong huminga ng malalim, nang paulit-ulit, lalakas at bibilis ang tibok ng puso mo.

- Jan 31 14, 1:45 AM

MAY SOMETHING IN COMMON KAMI NG ELEPANTE…

Parehas kaming takot sa bubwit.*

Matapang naman yata ako. Feeling ko. Pwedeng feeling ko lang, dahil may one time na may sumubok bumugbog sa tropa kong si Mike habang kasama ako, at kinabahan ako. Dahil hindi ko alam gagawin ko. Last na suntukan na na-involve ako, ‘nung highschool pa. At nung time na iyon dalawa lang kami (not counted ‘yung girlfriend ko na tili lang ng tili), marami sila, tatlo sa kanila ang lumusob. Umawat lang ako at nanginig after. Kahit ‘yung pagkaka-awat ko laos dahil napalo si Mike ng belt-buckle sa ulo. Hindi siya nagulpi dahil may mga tambay na gustong tumulong. Dumating na din ‘yung guards at bouncers na kampi sa amin. Umuwi na lang kami. Bad trip dahil wala akong nagawa. Nalaman ko na lang na bumalik doon si Mike pero may kasama nang mixed martial arts champion at binugbog ‘yung tatlong maangas. Kinabukasan ko na nalaman nangyari.

Pero one time, may pumasok na magnanakaw dito, tapos nahuli ‘nung bayaw kong si Charlie. Nagpang-abot sila sa gate. Nagbuno sila. Nalaman kong nag-wre-wrestling sila. Sumugod ako at pinagsasapak ko ‘yung magnanakaw. Malaki yung magnanakaw at masel-muscle, pero natalo namin siya. ‘Yun nga lang nakatakbo at hindi na namin nahabol dahil sa bad cardio at mga shitzu (kung bakit Shitzu, ibang story na iyon). 

May time din na napatiklop ko ‘yung isang gang ng sindikatong parking boys sa Morato. Hindi na nila ako bina-bother ngayon, pero napra-praning din ako dahil feeling ko tyume-tyempo lang mga iyon para turuan ako ng leksyon. So anyway, matapang naman ako kahit papaano, lalo na ‘pag mainit ang ulo ko. Pero pagdating sa bubwit, takot na takot ako.

Lagi akong pinagtri-tripan ng bunsong kapatid ko at tinatakot sa daga. Habang naglalakad kami, bigla siyang sisigaw ng “Daga!” tapos mapapatalon talaga ako. Dati nagkunwari ang mga kapatid ko na may nakapasok na daga sa kotse, muntik na kaming mabangga dahil nanigas ako. One time, may close friend akong nagkwento na nag-alaga siya ng daga nung bata siya, nanlambot tuhod ko. Meron ding instance na may humabol (oo, humabol) sa amin ng mga friends ko na malaking daga doon sa condong tinatambayan namin ‘nun, tapos napagsarhan ako ng pinto nung nagtakbuhan lahat sa kuwarto, naiwan ako kasama yung daga. Sigaw ako nang sigaw… like a school girl.

Hindi ko alam kung bakit may automatic reaction na takot ang katawan ko pagdating sa daga. Hindi ko mapigilan. Hindi ko alam kung bakit ako nagkaganito, pero alam ko kung kailan siya nagsimula…

Eleven years old ako. Hindi pa ako takot sa daga. May bubwit infestation noon sa bahay. Ang brilliant solution ng nanay ko ay maglagay ng mga flypaper na may peanut butter sa gitna. Apparently, favorite ng daga ang peanut butter (hindi cheese) kaya magtatakbuhan sila papunta sa flypaper at madidikit sa rugby. Then itatapon sila sa labas para kainin ng mga pusa. Very medieval. Ayaw ng PETA. Pero effective. Three to ten na bubwit ang nabibiktima kada linggo. At masaya ang mga pusa sa labas. May mga pitbull ako that time kaya hindi makapasok ang mga pusa dahil ginagawa silang bloody chew toys. Kaya dumami ang daga. Kaya ayun nga…

Kumakain ako ng tanghalian mag-isa sa kusina. May flypaper three feet away from me, sa may lababo. May na-trap na nag-iisang bubwit. Pinapanood ko siya habang kumakain ako ng tinola. Nag-i-struggle siyang makalabas sa fly paper. Dramatic ang struggle. Entertaining. Nakakarinig na ako ng imaginary cello music at timpani roll habang minamasdan ang struggle ng daga. Nakakawala na ang isa niyang paa, tapos isa pa… tuloy ang struggle.

Binitawan ko ang hawak kong chicken drumstick at tumayo sa tapat ng daga. Pinanood ko siya. Patuloy pa rin ang kanyang quest for freedom. Kung filmmaker na ako nung time na iyon, at may DSLR with video na ako, pwede ko siyang kunan, tapos gagawin kong title “The Filipino”, metaphor ang dagang nasukol sa madikit na trappings ng kahirapan dahil sa pagkakaakit sa wagas na sarap ng peanut butter… ART!!!

Pero dahil bata pa ako at ayokong makawala ang bubwit, tinupi ko ang flypaper para naka-sandwich ang kawawang daga sa mga layers ng rugby. Akala ko ‘yun na ‘yon. But no! Biglang nagtatalon ang flypaper. Parang sinturon ni hudas na sumasabog. Sa tenga ko naririnig ko para talaga siyang sumasabog. Nagtatatalon ang flypaper papalapit sa akin. Tumigil. Sabay dumungaw ang paa ng daga at nag-squeek. Tapos nagtatalon ulit ito. Napatalon na din ako sa taas ng upuan. Dumating ang nanay ko at si Aling Emily. Kumuha si Aling Emily ng walis at niligtas ako. Pinatay niya ang halimaw gamit ang tambo.

Natawa lang kaming lahat pagkatapos ang experience na iyon. Hindi ko in-expect na may lasting damage pala ito sa aking psyche. Basta noong naka-encounter ako ng daga after that, pinagpapawisan na ako ng malamig. Isang theory na naisip ko ngayon-ngayon lang, baka ito ang way ng subconscious ko para ipaalala sa akin na mali ang itupi ang isang flypaper sa isang bagay na nagpupumiglas lumaya. Deep! Think about it… ang deep diba?!

Pero bullshit aside, nakakatakot naman talaga ang bubwit, kung elepante nga takot sa bubwit e, ang laki na noon a. At hindi ako takot sa elepante. Although, wala naman akong nakikitang elepante na biglang tumatakbo sa gilid ng lababo. So hindi rin ako sure…

Ano nga ba yung joke tungkol sa Langam at Elepante? Hindi ko na rin maalala. Pero ang alam ko natatawa ako tuwing naririnig ko iyon. 

*Patuloy pa rin ang debate at pananaliksik ng mga scientist kung totoo nga ba na takot elepante sa bubwit. 

MAG-INGAT SA FRIED ITIK, NAKAMAMATAY!

2010, Pasko. Nochebuena. May videoke at inuman ang barkada ng bunso kong kapatid sa garahe namin. Naki-join ako. Ang daming pagkain na nakahain dahil Nochebuena nga. Kumain ako. May nakita ako sa mesa: fried itik, “The Fried of Angono”, isang buo, walang gumagalaw. Kinain ko. Next thing I know, naubos ko siya. Isang buong fried itik, sinolo ko. Uminom pa ako ng konti. Kumanta. Natapos ang party bago mag-umaga. Nagpahinga ako sa sofa. Nakatulog.

Bigla akong nagising. Ang sakit ng tiyan ko. Sobrang sakit. Dumapa ako. Nagpagulong-gulong. Humiga. Pumirmi. Ang sakit pa rin. Uminom ako ng maraming tubig. Masakit pa rin. Parang may nalunok akong daga kasabay ng maraming-maraming ulam at nagpupumilit, nagsusumiksik siyang kumawala mula sa loob ng tiyan ko. Umaakyat pa sa may likuran. Sa may dibdib. Sa ribcage. Ang sakit. Ang sakit talaga.

Gising na ang tatay ko noon. Sinabi ko sobrang sakit ng tiyan ko. Kabag lang daw iyon. Iutot ko lang daw. Sinubukan kong magbanyo. Walang nangyari. Sinubukan kong magpahinga pa. Pero hindi ko na kaya. Humihilab ang sikmura ko, parang sinisindihan mula sa loob. Hindi ko mapigilan na mapaungol sa sakit sa bawat paghinga. Namumutla na ako. Pinagpapawisan ng malamig. Inisip ko baka sumabog na ang appendix ko at nalalason na unti-unti ang katawan ko. Kung ano man, hindi na simpleng na-stuck na utot lang ito. Sinabi ko sa tatay ko na dalhin na ako sa ospital. Nagising na rin girlfriend ko. Nag-panic siya. ‘Yung panic na nakakahawa. Nahawa ang lahat sa pagaalala niya. No choice ang tatay ko. Dinala na nila ako sa Medical City.

Lalong sumakit ang tiyan ko. Pinahiga nila ako sa isang gurney, sa hallway sa ER. Umiikot na ang paningin ko sa sakit. Kinapalan ko na ang mukha ko, humingi ako sa kanila ng pain killer, pampatulog o kahit na ano para maging manageable ang sakit. Tinarakan ako ng kung ano at pinainom ng isang malaking puting tablet. Nakatulog ako sa wakas.

Bago mag-gabi, matapos ang mahigit walong oras na paghihintay. After ng test sa dugo, x-ray, ultrasound, at kung ano-ano pang test, dumating na rin finally ang results: kasalukuyan daw akong nagkakaroon ng gallbladder attack.

Lumobo ang gallbladder ko to three times its size dahil may nagbarang bato sa lagusan nito. Mas maliit pa sa hinliliit ang gallbladder, so imagine kung gaano siya kalaki namaga kung three times. Delikado daw ito. Kapag pumutok daw ang gallbladder, maapektuhan ang atay ko at pancreas. Pwede rin daw akong manilaw. Kailangan daw ako operahan. Sabi ko “Go!”

The next day, inoperahan na ako. Hindi ako natakot. Ni hindi ako kinakabahan. Medyo peaceful ang experience at medyo excited pa ako. Dinala ako sa operating room. Tinarakan ako ng pampatulog at anesthesia. Nagising ako in the middle of the operation, nagpla-play pa ng music ang operating team. Nagkakantahan pa sila, parang special episode ng Glee meets Grey’s Anatomy. Nakita ko pa ang bukas kong tiyan sa reflection sa bakal ng malaking ilaw sa operating room. Natawa pa ako dahil bukas ang tiyan ko.

Tinarakan ulit ako ng pampatulog. Lumulobo daw kasi dahil sa hangin ‘yung tiyan ko, kakatawa ko. Nakatulog ako. Pagkagising ko ulit tapos na ang operation.

Kalahating araw ako sa recovery area bago nawala ang effects ng anesthesia at nagalaw ko na ulit ang paa ko. Masyadong maraming fluids ang nawala sa spine ko, kaya nagkaroon ako ng Spinal Headache (ang pinaka masakit na klase ng sakit ng ulo na pwedeng maranasan ng tao.) Halos isang linggo din ang inabot bago ko nagawang tumayo nang hindi na sumasakit ang ulo.

Parang normal naman ako sa pagkawala ng Gall bladder ko. Madali na lang ma-iritate ang tiyan ko. Madaling maghilab lalo na ‘pag kumain ako ng mataba. Sabi sa research, forever nang compromised ang digestive system ko. Pero parang normal naman, kahit minsan greenish ang jebs ko. Puro bile.

 After 2 weeks, fresh pa noon ang 5 inch na tahi ko sa tiyan, pumarty-party na ako. Normal naman ang lahat. Slowly bumalik sa dati ang lifestyle ko. Pero ‘yun lang may tahi na ako. Nakakahiya nang maglakad ng nakahubad ‘pag nag-beach. Pero okay lang, hindi naman talaga ako naglalakad ng shirtless kahit kailan. Una, malaki tiyan ko, pangalawa hindi flawless ang balat ko, at pangatlo may five inch tahi na ako sa tiyan ngayon.

Pwedeng surgical option yung tatlong maliliit na slice lang sa tiyan para hindi obvious ang tahi, pero dahil namamaga ang gall bladder ko, kailangang operahan the old-school way: a 5-inch, bad-ass, pang-tambay, mukhang centipede na tahi. Hassle. Keloidal pa naman pamilya namin.  

After a year, nagkita ulit kami ng Fried Itik. Kumain pa rin ako. Pero hindi ko na inubos yung isang buo, isang pakpak na lang. Big improvement. Mas marami pala kasing cholesterol ang itik sa manok. Doble yata. At ang pag-shoot up ng cholesterol ang nag-cause ng gall bladder attack ko. Buti gall bladder attack lang at hindi heart attack.

Heart attack ang number 1 cause ng death sa Pilipinas. Number 2 ang stroke. Pang-apat ang aksidente sa kalye. Apat sa sampung top causes of death sa Pilipinas ay dahil sa lifestyle: meaning diet at poor stress management ang dahilan. At siyempre katangahan. Sino ba naman tanga ang kakain ng isang buong itik? Kung ‘di ka ba naman masuba. Sinong tanga ang ipagkakait ang sarili sa tamang pagtulog? Sinong tanga ang magyo-yosi? Take note, nagyoyosi ako at laging nagpupuyat. So tanga lang talaga siguro ako… pero siyempre hindi ganoon kasimple iyon, laging mas kumplikado ang mga dahilan kahit simple lang talaga ang mga solusyon. Wow diba!  

So anong solusyon? Nagsulat ng libro si Aristotle tungkol sa solusyon 350 years bago pinanganak si Jesus. Ang pinaka-message nung libro, which is the solution itself ay: “sa lahat ng bagay tsong, hinay-hinay lang.” Simple diba? pero sa totoo lang, mahirap gawin… lalo na pag-feeling mo bata ka pa. 

KAPAG NAIHI KA HABANG NANANAGINIP, MALAMANG NAIHI KA NA TALAGA PAGGISING MO!

During the good old days, uminom ako ng marami, sobrang dami na hindi ko na alam kung paano ako nakauwi. Pero nakauwi pa rin ako, sa sarili kong kuwarto, at na-knockout sa sariling kong kama. I autopilot like a boss… during the good old days. Basta ang alam ko habang tulog ako sa pagkalasing, nagkaroon ako ng mga wild dreams. Kadalasan habang nananaginip ka, hindi ka naman aware na panaginip lang pala ang panaginip mo (watch Inception for better explanation o para maguluhan ka lalo), so feeling mo nasa totoong mundo ka lang na mayroong weird na logic at physics.

Anyway, habang ginagawa ko ang mga wild things sa wild dream ko bigla kong naramdaman na naiihi ako. So pumunta ako ng banyo at umihi ako. Tapos bigla akong nagising. Hindi pala ako pumunta ng banyo, panaginip lang lahat. Pero basa na ang pantalon ko at ang kama ko. Nagkatotoo ang panaginip ko, at least ‘yung pag-ihi part.

Ang pinaka-hassle sa lahat, katabi ko ang girlfriend ko. Bago pa lang kami that time. Malandi pa kami sa isa’t-isa. Tulog pa siya so may chance pa akong gumawa ng excuse, kaso nakapa niya ang pagkabasa ko, nagising, napasigaw, nandiri, naawa, tumawa ng tumawa. Habang ako… ewan ko, nag-blackout na lang yata ako noon at nag-retreat sa isang madilim at malalim na bahagi ng aking pag-iisip.

Alalang-alala ko pa noong sinabi niya: “Bakit basa?”

Ginaya ko si Puss in Boots sa Shrek at nanahimik. Tinitigan ko lang siya with my glassy eyes at nanlimos ng awa at understanding. Kung hindi man para kay girlfriend, sa panahon na pumihit at gisingin ako bago ang aksidente. Kung hindi sa panahon, kay God na lusawin na lang ako right then and there. Pero wa-epek. Tumuloy ang nakaka-torture na pagtakbo ng panahon. Nagising ako mula sa isang panaginip, tungo sa isang bangunot na basang-basa sa kahihiyan. (naks, see what I did there with the word play…)

“Naihi ka?” tanong niya. Hindi ako nakasagot. Tapos tumawa na siya ng tumawa. Natulala ako at in-imbibe si Puss in Boots.   

Ngayon alam ko na kung bakit naimbento ang phrase na ‘good old days’, dahil may puntong dadating sa buhay na ‘yun na lang ang mga araw ng kawasakan: Mga piraso ng ala-ala, if ever maalala mo pa nga sila dahil sa pagkawasak, na hindi mo na babalikan pa. (Except if you find a perfect excuse, gaya ng Long Weekend).  

Na-survive ko naman ang araw na iyon, nabuhay pa rin ako despite the kahihiyan, at thankful na rin dahil sa kung anong magic ay nagtra-transform ang mga bagay na nakakahiya ngayon sa mga bagay na masarap pagkwentuhan at pagtawanan balang araw.

Dahil sa pagkawasak, natutunan ko ang ‘control’. Pero dahil tao lang ako at nakakalimot nangyari pa ulit ang pag-ihi incident na mas maraming tao ang involved pero nakalusot ako… or nagkunwari na lang sila na wala silang alam para hindi awkward.  

Sabi ng isang manong: “If you’re young, you can take anything and you can always take it. If you grow old, you chose what you take or you’ll be taken by it.” Mas appropriate siguro ang kasabihan na ito noong time na kumain ako ng itik at muntik nang mamatay, pero pwede na rin dito. Aba ewan, basta ako ayoko nang maihi for real habang nananaginip dahil sa pagkawasak at ayoko nang magising na may kayakap na ayaw kong kayakap dahil sa bad judgment (see previous post). At thankful na rin ako na kapag nananaginip akong jumejebs ako, hindi ako na-jebs paggising ko. 

MAY MGA BAGAY KANG KAYANG GAWIN SA PAGTULOG NA HINDING-HINDI MO MAGAGAWA KAPAG GISING KA

Nagising ako na may kayakap na lalaki. At hindi lang basta yakap, naka-snuggle ako sa kanya. Subsob ang ilong ko sa kilikili niya at baka sinisiksik ko pa ang sarili ko… ‘di ko sure dahil pagkagising ko, pumihit ako agad at nagtulog-tulugan at nagulumihanan na sa mga pangyayari. Nagulumihanan, sabihin mo nang mabilis ng limang beses. Gulo diba? Ang gulo talaga.

Ganito nangyari. May inuman. May anim na litro ng redhorse at lima kaming naghahati-hati. Nauna na uminom yung tatlo at mga wasak na sila. Late na kami naki-join ni Mike, tropa ko, sa inuman. Pero dahil late na at since redhorse naman ang iniinom solb na rin. Bago mag-4am, pack-up na kami. May maagang lakad pa bukas, work-related, at kasama si Mike.

Since 4am na at 8am ang usapang larga, inisip ni Mike na makitulog na lang. Ang kaso wala kaming sofa ngayon kaya sa kuwarto ko makikitulog si Mike. At dahil sadyang magulo ang kuwarto ko, wala din namang space sa floor para maglatag kaya doon siya sa kama. Nasa bahay din si Danz, girlfriend ko na pregnant. Ibig sabihin, tabi-tabi kaming tatlo. At since double lang ang size ng kama ko, kailangan naming pumihit ng pahalang. Tamang tiis-tupi ang position. Keri naman.

Eto ang hindi ko keri. Nananaginip ako na mayroon daw akong na-close na isang malaking business deal tapos bigla akong naalimpungatan at nakayakap na nga ako kay Mike. Medyo mahigpit ang yakap. Kadiri ang experience. Parang mali. Maling-mali talaga. Pero correction,  wala naman akong kaso sa pisikal na pagpapakita ng affection nang lalaki sa kapwa lalaki kung in love sila. Hindi lang talaga ako bading. May buntis nga ako na girlfriend sa kabilang side ko (although maraming bading na may mga anak, pero duh!!!).

Anyway, pagkagising ko pumihit ako agad at niyakap ko si Danz. Medyo naalimpungatan din yata si Mike. Nagtulog-tulugan din yata gaya ko. Nawirdohan din yata.

After a few minutes, nagising si Danz. Sinabi ko agad ang nangyari. Parang guilting-guilty ako. Natawa si Danz, na-warningan daw niya si Mike na nangyayakap ako bigla kapag tulog. Nagising na din si Mike at naki-asar. Basag na basag ako.

Sabi ni Danz, nalagpasan ng yakapan event na ito ‘yung time na naihi ako sa bagong biling kama dahil sa kawasakan. Kadiri din yun, pero mas kadiri yata ito. Kapag wasak ka, mas okay magising na nagswi-swimming sa ihi kesa magising na kayakap ang tropa mong lalaki. At hindi lang basta yakap, naka-snuggle pa talaga. Shet!

At kung curious ka… oo ikaw… kung bakit ang picture ko at ng aso kong si  Shadow ang nakalagay diyan, ‘yun e dahil siya lang tanging lalaki kaya kong yakapin na may pagmamahal at wala nang iba.

Okay lang mamatayan ng Aso basta hindi kayo Close

Kung paano biglang dumating si Rudolph sa pamilya namin, ganoon din siya kabilis nawala.

Binigay sa amin si Rudolph ng isang Manong na nakasagasa kay Simba, isa pa naming aso (safe na si Simba ngayon. Parang walang nangyari, weird lang siya maglakad minsan— shume-shembot).

Pampalubag-loob si Rudolph.  Naisip ni Manong Nakasaga na ipalit sa alaga namin ang asong ayaw niyang alagaan. Sa tingin ko mukhang pabor pa nga na madispatsa niya si Rudolph. Mukhang napabayaan ang aso, kalbo ang leeg dahil hindi na-adjust ang collar habang lumalaki. Obvious ang pabilog na poknat sa leeg niya lalo pa at balbon siya. Wala rin siyang social skills. Hindi marunong maki-relate sa mga tao at ibang aso.

Hindi siya marunong kumilala. Kapag umalis ka, pagbalik mo isa ka nang malaking question mark sa kanya. Tatahulan ka ng tatahulan na parang hindi ikaw nagpakain sa kanya kanina lang.

Siguro talagang nakakatanga lang sa aso ang nakatali at nakakulong sa magdamag. Kaya siguro medyo bobo si Rudolph. Feeling ko nga hindi niya alam na Rudolph ang pangalan niya. Feeling ko imbento lang iyon nung Manong na nagbigay sa kanya dahil namumula nga ang ilong niya.

“Manong anong pangalan niya?” Tanong ng ate ko. 

“Uhhh…” natigilan si loko.

“Cute din no? Pula ilong…” Sabi nung bunso kong kapatid.

“Kaya nga Rudolph tinawag namin.” Lusot si gago.

Nakakalungkot siguro para sa isang alaga ang hindi mabigyan ng pangalan habang tuta pa lang. Kaya siguro trip ni Rudolph na laging mag-isa sa isang mataas na lugar, preferably may patungan ng baba habang nakadungaw sa kawalan.

In fairness, cute naman si Rudolph. Maputi siya at balbon. Sabi ni Manong Nakasagasa may lahi siyang Chowchow pero  pero obvious na askal lang rin siya. Kahit askal, pwede na rin. Cute ang pulang ilong niya. 

Ito ang huli kong memory sa kanya: isang umaga, tinawag ko siya at himalang lumapit siya sa akin. Akala siguro bibigyan ko ng pagkain, pero pwede rin naman natutunan na niya ang pangalan niya. Nakita ko ring tumutubo na ang balahibo niya sa leeg. Improving.

Kinagabihan, pag-uwi ko wala na ang usual na maingay na pagtahol na sumasalubong sa akin. Naisip ko baka natuto na rin siyang kumilala. Pagpasok ko ng gate, sumalubong ang ibang mga aso pero wala si Rudolph. Nandoon pala siya sa loob ng kahon na sa may labas. Patay na siya. Bigla na lang daw bumulagta at nangisay habang nilalakad kasama nang ibang mga aso. Bigla-bigla, patay na siya. 

Mga two months lang sa amin si Rudolph. Isang RIP sa facebook status ang dinedicate ko para sa kanya. Pagkatapos noon okay na ako. Kahit mahilig ako sa aso, hindi naman ako masyadong affected sa pagkamatay ni Rudolph. Lagi ko na lang sinasabi buti na lang hindi pa kami close—

—hindi tulad ni Doggo. Pero tsaka na iyon, naiiyak na ako iniisip ko pa lang. 

Ang Magic Sarap ay Betsin din

Hapon na noong nagising after ma-knocked out ng tatlong oras pagkatapos kumain ng dalawang Pinakbet Rice Bowls. Nagtaka ako kung bakit ako biglang bumulagta. Hindi ko naman hilig mag-siyesta at hindi naman ako puyat. Malamang nabetsin na naman ako.

Bumangon ako agad at hinanap si Aling Emily, ang aming kasambahay/labandera/kusinera/at part-time yaya ko. Sinabi ko kay Aling Emily na huwag lagyan ng betsin ang mga pagkain, paminta at konting asin na lang. O kaya Basil kung trip niya, o diba.

Sinagot ako ni Aling Emily na medyo indignant ang dating. Hinding-hindi daw siya naglalagay ng vetsin dahil isa daw iyon sa kinamatay ng kanyang pangatlong asawa at isang aso. E kaso tiningnan ko ang basurahan sa may lababo, nakita ko ang isang pakete ng Magic Sarap kasama ng mga pinaghiwaan ng gulay. Kinuha ko yung pack.

“E eto o, nilagyan mo ng Magic Sarap.” Sabi ko sa kanya.

Sumagot siya: “Hindi naman betsin iyan, Magic Sarap nga eh. “ Toink.

Hirap talaga minsan kausap ni Aling Emily… buti mabait at malambing.